Finał Włochy Francja 2006 to jedno z najbardziej dramatycznych, kontrowersyjnych i pamiętnych spotkań w całej historii mistrzostw świata. Decydujący bój niemieckiego mundialu, rozegrany na Stadionie Olimpijskim w Berlinie, miał być idealnym zwieńczeniem genialnej kariery Zinedine’a Zidane’a. Francuski wirtuoz prowadził swoją drużynę przez turniej jak prawdziwy generał, jednak tamtego wieczoru piłkarskie święto zamieniło się w wielki skandal obyczajowy. O losach najcenniejszego trofeum na świecie musiała zaoferować widzom seria rzutów karnych, ponieważ po 120 minutach morderczej walki na tablicy wyników widniał remis 1:1. Przygotowaliśmy dla Was szczegółową retrospekcję tego legendarnego starcia.
Genialne bramki głównych aktorów i narastający konflikt na boisku
Spotkanie rozpoczęło się fantastycznie dla Trójkolorowych, ponieważ już w 7. minucie sędzia podyktował rzut karny po faulu na Maloudzie. Do piłki podszedł Zinedine Zidane i popisał się bezczelną „panenką”. Piłka odbiła się od poprzeczki i minimalnie przekroczyła linię bramkową Gianluigiego Buffona. Włosi odpowiedzieli jednak błyskawicznie, ruszając do zmasowanych ataków. W 19. minucie gry, po precyzyjnym dośrodkowaniu Andrei Pirlo z rzutu rożnego, najwyżej w polu karnym wyskoczył Marco Materazzi. Obrońca Interu potężnym strzałem głową doprowadził do wyrównania, stając się obok Zidane’a najważniejszą postacią tego meczu.
Przez resztę regulaminowego czasu gry obie ekipy stworzyły kilka genialnych okazji, ale obaj bramkarze spisywali się bez zarzutu. Szczególnie imponowała postawa Buffona, który w dogrywce wyciągnął niesamowite uderzenie głową Zidane’a. Napięcie między zawodnikami rosło z każdą minutą, a zmęczenie dawało się we znaki aktorom tego widowiska. Nikt jednak nie spodziewał się, że finał zakończy się w tak niecodziennych okolicznościach.
Wybuch emocji, czerwona kartka i smutne pożegnanie legendy
Prawdziwa eksplozja emocji nastąpiła w 110. minucie dogrywki. Po krótkiej wymianie zdań i słownej prowokacji ze strony włoskiego defensora, zirytowany Zidane odwrócił się i z impetem uderzył Materazziego głową w klatkę piersiową. Włoch runął na murawę, a sędzia główny Horacio Elizondo początkowo nie widział całego zajścia. Dopiero po konsultacji z arbitrem technicznym, który obejrzał powtórkę, podjął jedyną słuszną decyzję.
Ukarał on reprezentanta Francji czerwoną kartką, co wywołało konsternację na ławce rezerwowych Trójkolorowych. Widok schodzącego do szatni Zidane’a, który mijał puchar mistrzostw świata bez słowa, stał się jedną z najbardziej ikonicznych grafik w historii sportu. Francja straciła swojego lidera w najważniejszym momencie turnieju.
Wojna nerwów z wapna i czwarty tytuł mistrzowski dla Italii
Osłabieni Francuzi zdołali dotrwać do końca dogrywki, co oznaczało, że o złocie przesądzi loteria rzutów karnych. Włosi strzelali bezbłędnie i zachowali zimną krew pod ogromną presją. Rzuty karne na bramki zamieniali kolejno Pirlo, Materazzi, De Rossi, Del Piero oraz Grosso. W ekipie francuskiej fatalnie pomylił się David Trezeguet, którego potężny strzał zatrzymał się jedynie na poprzeczce.
Decydujący rzut karny wykonywany przez Fabio Grosso wywołał niesamowitą lawinę radości na Półwyspie Apenińskim. Italia po raz czwarty w historii sięgnęła po tytuł najlepszej drużyny globu, co pozwoliło kibicom zapomnieć o trawiącym wówczas kraj skandalu korupcyjnym Calciopoli. Mimo upływu wielu lat, kapitalny finał Włochy Francja 2006 wciąż pozostaje symbolem niesamowitej dramaturgii, w której wielki sportowy triumf przeplatał się z osobistym upadkiem legendy futbolu.
