Głównie muzyczny przewrót, który pokazał światu pop-punk z zachowaniem odrzucenia korporacyjnej Old Wave. Skupiony na jasnych i wyraźnych, fluorescencyjnych kolorach oraz geometrycznej precyzji, New Wave celebrował również syntetyczną nowoczesność w ramach odrzucenia surowej agresji.
Historia i muzyka
Termin New Wave doprowadził do dużych sporów na linii Stany Zjednoczone – Wielka Brytania, ponieważ nazwa ta odnosi się głównie do gitarowych zespołów z końca lat 70. XX wieku w obydwu krajach. Na początku lat 80. w UK kolorowe grupy popowe, m.in. Duran Duran, były nazywane New Romantic, podczas gdy w USA – głównie przez słuchaczy MTV – dalej nazywano je New Wave, co było nie do przyjęcia na Wyspach.
Głównymi wykonawcami New Wave, dla których obywatele Wielkiej Brytanii wyznaczyli konkretne granice, są między innymi Blondie, The Cars, Elvis Costello czy The Police. Nie był to tylko angielskojęzyczny fenomen – w innych krajach i na innych kontynentach nurt ten również był znany. W Europie, poza Anglią, Polska miała swoją Republikę czy przez wszystkich kochany zespół Maanam z Olgą „Korą” Sipowicz na czele.
Innymi przykładami mogą być: japoński zespół Yellow Magic Orchestra, jugosłowiański Max & Intro lub australijski Men At Work.
Wizuale
Estetyka New Wave została utworzona głównie za pomocą okładek i plakatów, zanim wszystko przeniosło się na modę. Grafiki stworzone w tym nurcie są przełamaniem szwajcarskiego systemu siatek – był to układ określany przez sztywne i niezmienne proporcje, w którym nie można było ustawić czegoś nieregularnie.
Projektanci tacy jak Peter Saville chcieli, by siatki były dysfunkcyjne, więc kładziono nacisk na skośne i nieregularne kształty. Dodatkowo kolory również służyły do przełamywania schematów. Zamiast palet pierwszorzędowych stosowano trzeciorzędowe, czyli fioletowy, pomarańczowy oraz zielony, a w kontraście stał elektryczny żółty i neonowy różowy.
Charakterystycznym elementem dla wizuali Nowej Fali był retrofuturyzm – „zawłaszczenie” ery Eisenhowera z amerykańskich przedmieść. Motywem wykorzystywanym m.in. przez zespół Devo były podróże kosmiczne czy nauki atomowe.
Filozofia
Hipisi z lat 60. cenili sobie naturę, naturalność i czystość, w przeciwieństwie do artystów New Wave, którzy byli fanami „autentycznej nieautentyczności” ze względu na zachwyt plastikiem. Wyrazili to między innymi w piosence The Plastic Age.
Odrzucali oni tradycyjne korzenie muzyki rockowej, kultywowali brak duszy i robotyczne obserwacje mieszkańców powielonych budynków na przedmieściach. Muzyka również przemawiała za plastikiem, ponieważ zamiast gitar często używano syntezatorów, a zamiast jeansów – tkanin syntetycznych, takich jak poliester.
