Kiedy Wisła ogłosiła transfer Raoula Gigera, reakcje były ostrożne. Tymczasem już po kilku kolejkach stało się jasne, że 28-latek z Aarau jest dokładnie tym, czego Biała Gwiazda potrzebowała na prawej stronie obrony. Szwajcar stał się fundametem powrotu Wisły do Ekstraklasy
Całe życie w Szwajcarii
Raoul Giger to zawodnik, który całą karierę spędził w jednym kraju. Najpierw FC Gränichen, potem FC Aarau – gdzie spędził niemal dekadę i rozegrał ponad 160 meczów. W 2022 roku przeniósł się do FC Lausanne-Sport i po raz pierwszy zasmakował szwajcarskiej Super League. Przez trzy sezony walczył o miejsce w wyjściowym składzie i w końcu go wywalczył – w roku 2024/2025 zagrał 29 razy. Jednak po wygaśnięciu kontraktu Giger stał się wolnym zawodnikiem. To był moment, w którym odezwała się Wisła Kraków. Klub z Reymonta nie musiał płacić żadnego odstępnego – dostał doświadczonego, 28-letniego obrońcę z 262 meczami w seniorskiej piłce, za darmo. To właśnie takie ruchy transferowe różnią mądrze zarządzane kluby od reszty.
Nieszczęście jednego jest szczęściem drugiego
Trzeba jednak przyznać, że za transferem stał też konkretny dramat. W meczu z ŁKS-em Łódź poważnej kontuzji doznał Bartosz Jaroch – jeden z podstawowych prawych obrońców drużyny. Nagle zrobiła się pilna luka do łatania, a Wisła nie mogła sobie pozwolić na improwizację. Giger pojawił się w idealnym momencie i w idealnej roli – gotowy, doświadczony, wolny. Trochę jakby czekał na ten telefon. 12 sierpnia 2025 roku Wisła Kraków zakomuinikowała, że transfer został oficjalnie potwierdzony. Giger podpisał roczną umowę z opcją przedłużenia i już tydzień później był gotowy na debiut.
Zabetonowana prawa strona
Sezon 2025/2026 przyniósł kilka momentów, które utrwaliły Gigera w sercach kibiców. Pierwszy z nich to maj 2026 roku i wyjazdowy mecz z Polonią Warszawa. Wisła prowadziła 1:0, ale w pewnym momencie sytuacja zrobiła się gorąca. Strata Sáncheza wywołała szybką kontrę Polonii – i właśnie wtedy Giger był na właściwym miejscu. Zablokował strzał i uratował trzy punkty. Kibice z Reymonta pisali po meczu, że to było decydujące. I mieli rację. Jednak siła Gigera nie tkwi w pojedynczych bohaterskich interwencjach. Tkwi w regularności. Tydzień w tydzień, mecz po meczu – szwajcarski obrońca wchodził na murawę i robił swoją robotę. Żadnych fauli z frustracji, żadnych nieprzemyślanych zagrań. Tylko czysta, skuteczna defensywa.
Co Giger zmienił w defensywie Wisły?
Przed jego przyjściem prawa obrona była prawdziwą bolączką Białej Gwiazdy. Jaroch pauzował, improwizacja była widoczna gołym okiem, a rywal łatwo mógł szukać dziur właśnie z tej strony. Giger to zmienił natychmiast i nie wyglądało to jak zastępstwo. Wyglądało to jak oczywisty wybór. Co ważne, Giger to nie tylko obrońca – to też gracz ofensywny. Potrafi grać jako prawy pomocnik lub środkowy obrońca, więc Mariusz Jop mógł elastycznie nim operować. Dzięki temu Wisła stała się trudniejsza do rozgryzienia taktycznie. Rywalowi nigdy nie było pewne, czy Giger zostanie z tyłu, czy wyjdzie na skrzydło. Bilans sezonu mówi wszystko. 24 wygrane, 11 remisów, 8 porażek w 43 meczach i pierwsze miejsce w tabeli Betclic I Ligi przez cały rok. Obrona z Gigerem jako stałym ogniwem była jedną z bardziej solidnych w całej lidze. Sceptycy z początku sezonu dawno już zmienili zdanie. A Szwajcar? Gra dalej, spokojnie i pewnie – jakby robił to tutaj od zawsze.
