Dwór szronu i blasku gwiazd to krótka opowieść osadzona po wydarzeniach głównej trylogii Dwór cierni i róż Sarah J. Maas. Pełni rolę pomostu między historiami i wprowadzenia dla kolejnej części. Miała być domknięciem wątków i chwilą oddechu po wojennych wydarzeniach wcześniejszych tomów. Jak wyszło?
O czym właściwie jest historia zawarta w Dworze szronu i blasku gwiazd Akcja rozgrywa się kilka miesięcy po wojnie. Feyra i Rhysand wraz z bliskimi próbują odbudować Dwór Nocy oraz miasto dotknięte zniszczeniami. W tle pojawia się czas Zimowego Przesilenia, czyli okres świąteczny, który ma przynieść wszystkim ulgę i chwilę wytchnienia. Brzmi to jak idealny materiał na spokojną, emocjonalną nowelkę, jednak w praktyce fabuła okazuje się bardzo rozproszona i pozbawiona wyraźnego celu…
Tempo narracji i brak wyraźnej osi wydarzeń
Największym problemem, jaki odczułam podczas lektury Dworu szronu i blasku gwiazd, był brak konkretnego kierunku fabularnego. Zamiast rozwiniętej historii dostajemy serię scen z życia codziennego bohaterów: przygotowania do świąt (łudząco podobnych do naszego Bożego Narodzenia), rozmowy, refleksje i fragmenty ich rutyny. O ile w innych częściach cyklu takie wstawki budowały więzi emocjonalne czytelnika z bohaterami, tutaj sprawiały wrażenie wypełniacza. Tylko pytanie: „wypełniacza” właściwie czego? Można by rzec, że w tej części nic się nie dzieje. Miałam wrażenie, że ta nowelka jako potencjalny „most” między historiami mogłaby zostać zawarta w znacznie krótszej formie. Na przykład na końcu Dworu skrzydeł i zguby bez konieczności rozciągania jej na pełną książkę.
Bohaterowie i ich relacje
Najwięcej miejsca zajmują tutaj relacje między postaciami. Feyra i Rhysand nadal pozostają centralną parą, jednak ich codzienność skupia się głównie na powtarzalnych (seksualnych) interakcjach i życiu w dostatku. W tej publikacji zaczęło wydawać mi się to już monotonne. Co ciekawe, bardziej intrygujące okazały się dla mnie postacie drugoplanowe, a szczególnie Nesta i Lucien. W wątkach z ich udziałem widziałam potencjał na głębsze historie, oparte na konfliktach, ich niezależności i różnic w podejściu do świata w stosunku do osiowych postaci. Niestety, ich obecność w tej części jest jednak ograniczona, a relacje z głównymi bohaterami często sprowadzają się do niezrozumienia i napięć.
Motyw świąt i codzienności
Zimowe Przesilenie, które w założeniu miało wprowadzić ciepło i symbolikę wspólnoty, przypominało mi bardziej znane z naszej kultury świąteczne schematy niż coś unikalnego dla świata fantasy. Zabrakło mi tu głębszego osadzenia tego święta w historii czy tradycjach wykreowanego uniwersum. Jednocześnie motyw obdarowywania się prezentami i rodzinnych spotkań dominuje całą fabułę książki, co sprawia, że można się tu… wynudzić. Dowiadujemy się z drobnymi szczegółami co kto dostał i jak na ten prezent zareagował. Czy naprawdę jest to potrzebne czytelnikowi fantasy?
Co jednak zadziałało?
Nie mogę powiedzieć, że wszystko w tej nowelce było nietrafione. Najlepiej wypadają sceny grupowe, w których bohaterowie są razem. Rozmowy przy stole, wspólne chwile i drobne interakcje między postaciami przypominają namiastkę atmosfery, która wcześniej sprawiała, że lubiłam ten cykl. Dodatkowym atutem było dla mnie poczucie odbudowy i próby poradzenia sobie z konsekwencjami wojny. Ten spokojniejszy ton miał w sobie potencjał, choć nie został wykorzystany.
Zamiast osobnej nowelki – rozdziały na końcu serii
Dwór szronu i blasku gwiazd okazał się dla mnie przede wszystkim epilogiem, który nie wnosi niczego nowego do głównej historii. Zamiast rozwinięcia wątków otrzymałam zbiór scen z życia bohaterów, pozbawionych wyraźnej kulminacji. Choć doceniam pojedyncze momenty i atmosferę odbudowy świata po wojnie, całość pozostawiła mnie z poczuciem zawodu. Mimo wszystko traktuję tę nowelkę jako pomost przed kolejnym tomem. Być może dopiero Dwór srebrnych płomieni pokaże, czy była ona potrzebnym elementem większej układanki.
