Zaczynał jako odłam Y2K Futurism, aż wykształcił swoją niszę. Pełne metalicznych refleksów, zimnych kolorów i „starego” spojrzenia na przyszłość. Nie może umknąć uwadze to, jak duży wpływ wywarła ta estetyka na korporacje i firmy. Co tak naprawdę kryje się pod nazwą Chromecore?
Short Story
Tak jak większość nurtów wizualnych, Chromecore czerpie ze złotego czasu dla tej estetyki, czyli lat 2000. Pomimo roku genezy, różni się on od innych stylów między innymi swoim wyglądem, który wyraźnie pokazuje uwielbienie dla kolorów metalicznych.
Czysty wygląd przyciągał rzesze fanów – była to odskocznia od wielokolorowych i chaotycznych designów stron HTML czy reklam. Zaobserwowanym zjawiskiem zaczęły interesować się przeróżne firmy, między innymi Sony ze swoimi walkmanami, które idealnie pasowały do terminu Chromecore. Urządzenia te, zrobione z aluminium lub plastiku z metalicznym wykończeniem, wykorzystywały płyty CD, które były wzorem dla tego nurtu.
Wizuale i dodatki
Nie tylko poprzednicy odtwarzaczy MP3 byli częścią Chromecore, ale one same również. Nurt opierał się na wielu różnych dodatkach; kolory były ważne, ale to przedmioty definiowały styl. Jeśli byliście posiadaczami „muzycznej” części tej estetyki, wypadałoby też mieć z czego dzwonić lub na czym grać. Tutaj ponownie wkracza Sony ze swoją technologią, z lekką pomocą innych wielkich marek.
Zaczynając od połączenia ze światem – Nokia i Motorola dały nam telefony, które można kojarzyć m.in. jako urządzenia naszych dziadków bądź rodziców. Idąc tą logiką, osoby starsze od nas „numerem PESEL” nie chciały tylko mieć urządzenia do dzwonienia, ale też dbały o styl.
Młodzież
Ustalone zostało, co miała starszyzna, więc teraz pora na młodsze pokolenie. Można zacząć od Sony Aibo ERS-111, czyli robotycznego pieska, którego mogli dostać najmłodsi. Bardzo stylowy, z wielkim czarnym panelem imitującym okulary, na którym wyświetlały się zielone oczka.
Nastolatkowie również musieli mieć coś dla siebie – były to przede wszystkim konsole do gier. PlayStation 2 i 3 oraz PSP i Nintendo DS; te przenośne dopełniały kieszenie, gdy wychodziło się na miasto, zaś stacjonarne służyły do zabawiania znajomych w trakcie posiedzenia w domu. Podczas przyjmowania kolegów można było również oglądać np. telewizję, w której nadawany był Jetix, również wpisujący się w tę estetykę.
Nie każdy nurt ma wyrażać uczucia, emocje czy bunt przeciwko światu – niektóre mogą być stricte wizualne i polegać na tym, aby po prostu odpowiednio wyglądać.
