Niektóre historie przypominają, że nawet wtedy, gdy tracimy orientację we własnym życiu, istnieją miejsca lub ludzie będący „drogowskazem”. Takie skojarzenie nieustannie towarzyszyło mi podczas lektury Powracam od innych Mélissy Da Costy.
W Powracam od innych autorka zabiera czytelników do alpejskiego Hotelu Modrzew, gdzie los przecina ścieżki kilku osób próbujących poradzić sobie z przeszłością i na nowo poskładać potrzaskaną wizję przyszłości. Ambre przyjeżdża tam po próbie samob*jczej i po zakończeniu trudnej relacji z Philippe’em – wiele od niej starszym, żonatym mężczyzną. Rozstanie pozostawia ją z poczuciem ogromnej straty, osamotnieniem i emocjonalnym ciężarem, którego nie potrafi się pozbyć. Sezonowa praca ma być dla niej nowym startem, lecz szybko okazuje się, że zmiana otoczenia nie wystarczy, by zapomnieć o wszystkim co doprowadziło ją do tego miejsca. W hotelu poznaje swoich współpracowników, całą plejadę osobowości, z których każdy skrywa własne trudne doświadczenia. Wśród nich jest Tim, pozornie pewny siebie młodzieniec, ale również zmagający się z wewnętrznymi rozterkami.
Ludzie, którzy wzajemnie uczą się bliskości
Najbardziej zainteresował mnie w Powracam od innych sposób, w jaki Da Costa przygląda się swoim bohaterom. Nie przedstawia ich jako krystalicznych lub dogłębnie zdegenerowanych postaci. Każda z nich ma odrębne i wyraźne cechy. Są przy tym niezwykle ludzcy ze wszystkimi zaletami i przywarami. Bywają współczujący, opiekuńczy i dobrzy, ale też i zagubieni, egoistyczni, impulsywni i niełatwi w relacjach. Ich zachowania niejednokrotnie budzą sprzeczne emocje, ale autorka pozwala wraz z lekturą dostrzec, co kryje się pod tą powierzchnią. Zamiast wydawać pochopne osądy, warto spróbować zrozumieć ich motywacje i wcześniejsze doświadczenia.
W moim odczuciu hotel jest czymś więcej niż miejscem zatrudnienia. To jednocześnie metafora i przestrzeń, w której rodzi się poczucie wspólnoty, a dotychczas obcy sobie ludzie zaczynają dostrzegać, że nie muszą mierzyć się ze wszystkim w pojedynkę. Bardzo istotna jest tu obecność wątku rodzinnego i prób naprawiania relacji z rodzicami. Takie pojednanie wymaga odwagi, pokonania wstydu i zaakceptowania tego, że nie wszystko da się naprawić od razu. Powieść przypomina, że wsparcie nie zawsze polega na udzielaniu rad, bo czasem najważniejsze jest wysłuchanie i zwykła obecność.
Pośród cudzych obietnic
Mélissa Da Costa pisze przystępnie i z wielkim wyczuciem. W jej książkach nie potrzeba gwałtownych wydarzeń, by zainteresować czytelnika codziennością swoich postaci. W Powracam od innych doceniam melancholijną atmosferę górskiej miejscowości, przeplataną chwilami humoru i nadziei. Jednocześnie nie jestem zaślepiona tą sielanką i dostrzegam pewne słabości powieści. Niektóre fragmenty rozwijają się nieco zbyt wolno, a wątek romantyczny, zwłaszcza jego miłosne komplikacje, nie zawsze mnie przekonują. Jak to się zdarza w powieściach obyczajowych, bywa on nieco przewidywalny i chwilami odciąga uwagę od tego, co w tej historii najciekawsze: procesu odzyskiwania równowagi oraz budowania relacji.
Warto tu zwrócić uwagę na rolę postaci Philippe’a, którego postawa unaocznia, jak destrukcyjna potrafi być relacja oparta na nierównowadze i niespełnionych obietnicach. Ten wątek nie jest moim zdaniem jedynie punktem wyjścia do dalszych wydarzeń. To ważny element pokazujący jak łatwo zatracić własne potrzeby, próbując zasłużyć na czyjąś miłość. Ambre musi stopniowo uświadomić sobie, że jej wartość nie zależy od tego, czy zostanie przez kogoś wybrana.
Powrót to nie krok w tył
Powracam od innych odbieram jako ciepłą, choć niepozbawioną słabszych tonów historię o samotności, błędach i stopniowym odzyskiwaniu siebie. Pokazuje, że bliskość drugiego człowieka może pomóc nam stanąć na nogi, ale nie zwalnia z odpowiedzialności za własne życie. Po lekturze zostaję z myślą, że czasem nowy początek nie wymaga wielkich deklaracji, ponieważ wystarczy zrobić pierwszy krok i pozwolić komuś być obok.
Być może nie odnalazłam w tej powieści tak intensywnych emocji, jakich można oczekiwać od najlepszych książek autorki (Cały ten błękit), ale nie przekreśla to wartości tej historii. Otwarte zakończenie pozostawia przestrzeń na dalszy ciąg i skłania do zastanowienia się nad możliwymi wariantami przyszłości bohaterów. Z pewnością sięgnę po kontynuację!



