„Babcia mówi pa, pa” w Teatrze Rampa [recenzja]

Babcia mówi pa, pa Agaty Biziuk i Agnieszki Makowskiej w Teatrze Rampa to wspaniały spektakl dla całej rodziny. Jego mocną stroną są wyraziste postacie, intrygująca scenografia i kostiumy oraz piękne utwory mówiące o ważnych życiowych prawdach.

HISTORIA NIEZWYKŁEJ PODRÓŻY

Spektakl opowiada historię Krzysia (Michał Karwowski), który jest bardzo silnie związany z babcią. Spędzają razem dużo czasu; babcia opowiada fascynujące historie pobudzające wyobraźnię chłopca. Pewnego dnia starsza pani po prostu znika. Rodzice nie są w stanie mu powiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło. Krzyś nie wyobraża sobie życia bez babci, więc wyrusza w niezwykłą podróż. Chłopiec trafia najpierw do świata zapomnianych zabawek, następnie do świata wiecznych dzieci i do świata mitycznych stworzeń. Jego towarzyszem w czasie tej pełnej przygód wyprawy jest Komandos – jego ulubiona zabawka, którą dostał od babci, oraz Anioł Stróż – głos w jego głowie, który dodaje mu sił. Chłopiec podczas wędrówki zmienia się, dorasta.

WYRAZISTE POSTACIE

W czasie swojej podróży Krzyś poznaje wiele ciekawych postaci. Najpierw są to porzucone, zbuntowane zabawki. Lalka, Owca, Miś i Pierrot dzielą się z nim swoimi dramatycznymi historiami. Świetne kreacje stworzyli tu zwłaszcza Mateusz Trzmiel (Pierrot) i Kamila Boruta (Lalka). Następnie trafia do świata dzieci, które nie chcą dorosnąć i uwięziły czas. Są one rozpieszczane przez Superbabcię – w tej roli znakomita Zuzanna Zazulin-Janik. Ostatni świat jest najbardziej tajemniczy i bajkowy, a zamieszkują go Pegazy. Scena z ich udziałem robi wrażenie, jest wręcz magiczna.

Najbardziej podobał mi się jednak Wojciech Stolorz w roli Anioła Stróża. Ta postać zaintrygowała mnie od pierwszej sceny; aktor przykuwał uwagę swoim strojem, ekspresją i świetnymi wykonaniami utworów.

KOSTIUMY, SCENOGRAFIA, MUZYKA

Atmosferę spektaklu budują futurystyczne kostiumy, scenografia, światło, projekcje multimedialne oraz muzyka.

Marika Wojciechowska odpowiedzialna jest za scenografię, a wykonawcą kostiumów jest Bożena Zaremba. Te drugie są idealnie dopasowane do danych postaci, podkreślają ich charakter i przyciągają wzrok. Ważnym elementem scenografii są litery wykonane przez Centrum Edukacji i Zabawy Klockownia.

Projekcje multimedialne intensyfikują doznania płynące ze spektaklu. Ich autorem jest Patryk Bychoski.

Ważnym elementem Babcia mówi pa, pa jest muzyka. Autorem tekstów jest Agata Biziuk. Kierownictwo muzyczne objął Piotr Klimek, który jest również autorem muzyki do spektaklu. Utwory są pięknym dopełnieniem słów padających ze sceny, sprawiają, że ich przekaz jest dobitniejszy. Świetnym pomysłem jest dołączenie do programu płyty z piosenkami ze spektaklu.

Miejscami widać wyraźne nawiązanie do Davida Bowiego – czy to w utworze Komandos (inspirowany Space Oddity) czy w strojach (Anioł stróż przypomina jedno z wcieleń artystycznych piosenkarza – Ziggy’ego Stardusta).

Ciekawym zabiegiem jest przenoszenie akcji poza scenę – Krzyś i Komandos wbiegają między rzędy, zadają pytania widzom. Niosło to za sobą pewne ryzyko – pamiętam, jak jako dziecko straciłam zapał do chodzenia do teatru, gdy Baba Jaga wbiegła do rzędu, w którym siedziałam. Tutaj postacie były jednak przyjazne, więc nie wzbudziły obaw w dzieciach, które na koniec chętnie przybijały piątkę z Komandosem.

OSWAJANIE TEMATU PRZEMIJANIA

Babcia mówi pa, pa pokazany został brak umiejętności rozmowy rodziców z dzieckiem na temat odejścia bliskiej osoby. Spektakl świetnie sygnalizuje ten problem – wskazuje, jak można próbować oswoić dziecko z bolesnym tematem, oraz jak pomagać odkrywać ważne życiowe prawdy. Przebiega to w sposób niebanalny, subtelny, zabawny, często metaforyczny – zarówno za pomocą dialogów, jak i piosenek.

Na końcu wędrówki Babcia mówi do Krzysia: Po prostu przyszedł taki dzień, że musiałam odejść i nie ma w tym nic złego. To jest naturalne. Tłumaczy mu, że jeśli za nią zatęskni, to powinien o niej pomyśleć, gdyż pozostanie na zawsze w jego sercu. Dzięki temu rozumiemy, że przemijanie jest nieuniknione i stanowi zwykły porządek rzeczy.

Spektakl angażuje widza emocjonalnie. Jest skierowany do dzieci, ale dorośli również świetnie spędzą na nim czas, bawiąc się, wzruszając i odnajdując w sobie dziecko. Uważam, że Babcia mówi pa, pa jest wspaniałym wstępem do dalszych rozmów z pociechami na ważne i trudne tematy.

Zdjęcia Teatru Rampa, fot. Kinga Karpati.

Za zaproszenie na premierę spektaklu Babcia mówi pa, pa, która odbyła się 3 lutego 2018 roku, dziękuję Teatrowi Rampa.
Artykuł zawiera opinię autora.