Kiedy przeszłość wraca we współczesnych opowieściach, pojawia się przestrzeń do rozmów, refleksji i wzajemnego zrozumienia. Cynamonowy smak jesiennych dni Gabrieli Gargaś to historia o kobiecej przyjaźni, która nie zna granic wieku. Z nutą jesieni w tle.
Są takie książki, po które sięga się przede wszystkim dla odpoczynku. Nie oczekuje się od nich skomplikowanej fabuły ani literackich odkryć, lecz jedynie historii pozwalającej na chwilę oderwać się od codzienności i wczuć w otaczającą nas aktualnie aurę. Cynamonowy smak jesiennych dni Gabrieli Gargaś zapowiadał właśnie taką lekturę: ciepłą, nastrojową i pachnącą jesiennymi wypiekami. Ostatecznie dostałam opowieść, którą czytało mi się całkiem lekko, choć w moim odczuciu nie wszystkie obietnice zostały spełnione.
Trzy kobiety, trzy ścieżki…
Punktem wyjścia w Cynamonowym smaku jesiennych dni jest historia Majki. Kobieta ma trzydzieści pięć lat, a odkrycie, że jej partner od dawna ją zdradza, staje się końcem tego związku i początkiem trudnego etapu psychicznego zdrowienia bohaterki. Po rozstaniu musi zmierzyć się nie tylko z samotnością, lecz także z poczuciem, że przez lata zaniedbywała własne potrzeby na rzecz Oskara. Jej codzienność nabiera nowych barw, gdy poznaje swoją sąsiadkę Judytę. Ta starsza kobieta przynosi jej pewnego dnia cynamonowe bułeczki domowej roboty, a zwyczajna wizyta przeradza się w znajomość, która stopniowo zaczyna wiele znaczyć dla obu stron.
Największą ciekawość wzbudziła we mnie właśnie Judyta, która opowiada historię swojego życia. Jej przeszłość, naznaczona wojennymi doświadczeniami, emigracją i miłościami, wnosi do powieści najwięcej interesujących treści. Zestawienie jej wspomnień z problemami młodszej Majki pozwala spojrzeć na życiowe trudności z szerszej perspektywy. Podoba mi się sam pomysł na relację kobiet z różnych epok: każda może zaoferować drugiej coś, czego ta akurat potrzebuje. Nie chodzi wyłącznie o rady, ale o obecność, rozmowę i możliwość skonfrontowania własnych doświadczeń z cudzym spojrzeniem.
W powieści poznajemy również Olgę, której uporządkowane i schematyczne życie rodzinne nie daje już pełnego zadowolenia z życia. Gdy na jej drodze pojawia się przystojny ojciec kolegi z przedszkola jej dziecka, serce zaczyna wariować. Co zrobić? Dać się ponieść szaleństwu, czy trwać w stabilnej stagnacji? Każda z bohaterek mierzy się z innymi rozterkami, dlatego książka pokazuje kilka perspektyw na związki, codzienne wybory i potrzebę bliskości. Ich losy są mocno osadzone w obyczajowej konwencji. Momentami przypominały mi lekkie komedie romantyczne, które znamy z polskiego kina – takie, po które sięgamy, by na chwilę odsunąć od siebie własne sprawy.
Codzienne sprawy i rozterki
Nie oczekiwałam od tej opowieści realizmu psychologicznego na miarę literatury pięknej, ale nie ukrywam, że liczyłam na większą wyrazistość postaci i mocniejsze zakorzenienie wydarzeń w jesiennym otoczeniu. Bohaterki łatwo wpisać w powtarzalne gatunkowo schematy, a ich problemy nie wywoływały we mnie głębszego poruszenia. Mimo to narracja sprawiała, że przez kolejne rozdziały łatwo się płynęło.
Pozostałe wątki są poprawne, jednak nie zaangażowały mnie szczególnie mocno. Całość pozostaje bliska codziennym sprawom, uczuciom i rozterkom, a rozwój wydarzeń nie przynosi szczególnych zaskoczeń. Nie przeszkadzało mi to w samej lekturze, bo od początku traktowałam tę książkę jako niezobowiązującą odskocznię. Nie znalazłam w niej jednak niczego, co sprawiłoby, że na długo zapamiętam tę historię.
Jesień głównie na okładce
Największe rozczarowanie wiąże się z atmosferą. Tytuł i opis sugerują, że jesień będzie niemal osobną bohaterką obecną w zapachach, barwach i nastroju opowieści. Tymczasem podczas czytania praktycznie nie poczułam tej pory roku. Owszem, pojawia się w kilku fragmentach, a cynamonowe wypieki od czasu do czasu przypominają o obietnicy z okładki, ale to dla mnie za mało, by stworzyć wyrazisty, mglisty klimat. Odniosłam wrażenie, że jesienny motyw został raczej doklejony do historii, niż rzeczywiście ją przenikał.
Cynamonowy smak jesiennych dni okazał się więc lekką, typowo obyczajową powieścią, którą można przeczytać dla relaksu, nie oczekując wielkich uniesień literackich. Najbardziej zapamiętam Judytę i jej losy w Indiach, natomiast całość zaliczam do książek z kategorii „przeczytane, zapomniane”. Nie była ona dla mnie szczególna ani wyjątkowa, choć nadaje się na chwilową i szybką ucieczkę od codzienności.



